کد دعای فرج برای وبلاگ

نصرمن الله و فتح قريب و بشر المومنين

با سلام و درود بر همه مبشران و منتظران امام زمان(عج) و آرزوي قبولي طاعات و عبادات

در اين مقاله ما ضمن سيري كوتاه در گلستان بشارتهاي بزرگان و عرفا و مراجع معظم مبني بر نزديك بودن ظهور ، مروري گذرا بر مصاديق و تحولات عصر ظهور در كشورهاي مختلف خاورميانه خواهيم داشت. ما مي خواهيم در اين نگاه مختصر  بر بشارتهاي نزديكي ظهور ، نمايي كلي بر اين  بناي مجلل و مبارك داشته و يقين و اطمينان خويش را بر اين آينده حتمي تعميق بخشيم. هرچند اكثر اين بشارتها به استحضار عزيزان رسيده است ، اما برخي به نوبه خود  نو و دست اول بوده و  البته ملاحظه مجموعه اي گلچين شده از اين بشارتها خود صفا و بهجتي ديكر دارد.

همانگونه كه مي دانيم بشارت نزديك بودن اين واقعه مبارك و عظيم الهي همانقدر كه در دل منتظران ومشتاقان ظهور بهجت و سرور و شور و اشتياق ايجاد مي كند ، به همان اندازه و بلكه بيتشر دلهاي تاريك و سرد دشمنان و جهانخواران را در ترس و  اضطرابي شديد فرو مي برد و آنها را چون گذشتگان خود براي جلوگيري از اين امر حتمي ، به دست و پا زدن وادار مي كند ، غافل از اينكه در مقابل امر محتوم الهي چاره اي جز تسليم نداشته و راهي براي فرار و خلاصي وجود ندارد.

به ادامه مطلب بروید.....

((همین جا از همه دوستانی که تمایل دارند راجع به امام زمان خودشان مطلب بنویسند و گامی در جهت آماده کردن مردم برای ظهور بردارند دعوت میکنم با ارسال یک پیام خصوصی به بنده و اعلامusername وpassword مورد نظرشان عضو این وبلاگ شوند و مطالب خودشان را در وبلاگ با نام خودشان قرار دهند))

ارادتمند شما حسین

مکان سکونت امام زمان( قسمت آخر حکایاتی دیگر از جزیره ی خضرا)

در ابتدا در ذهن انسان سؤالاتي به وجو مي آيد که مي خواهيم تا حدودي با آن ها پاسخ بگوييم:   

-         آيا امام زمان مکاني خاص براي سکونت دارند؟

-         آيا امام زمان در جزيره ي خضرا يا در مثلث برمودا زندگي مي کنند؟

-         مثلث برمودا کجاست و چه طور جايي است؟

-         آيا اصلاٌ جزيره ي خضرا وجود دارد؟

-         آيا رواياتي در مورد جزيره ي خضرا وجود دارد؟

   3-    حکايت سيد صالح

جناب علامه نهاوندي از کتاب« نزهه الناظر» نقل مي کند که: امروز مکان صاحب الامر- عليه السلام- در جزيره اي است که از جزاير مغرب است و آن را علميه مي خوانند و هريک از اولاد آن حضرت طاهر و قاسم در جزيره اي از آن جزاير حاکمند و مؤيد اين قول اين است که:

در شام شهري است که آن را« جزيره » مي نامند و سيد صالح و شيعه اي که از مردم آن ولايت است اين حقير را خبر داد که ما در مکه بوديم شخصي را ديديم که در بازار مي گردد و زري (پولي) داشت که مي خواست چيزي بخرد و کسي از او آن زر را نمي گرفت!

به او گفتم: تو را چه شده است؟

گفت: چند درهم دارم و کسي آن ها را از من نمي گيرد و نمي دانم( براي خريد ) چه کنم.

گفتم:آن درهم ها را به من نشان بده.چون نگاه کردم ديدم بروي آن سکه نوشته بود« الله ربنا و محمد نبينا و المهدي امامنا».

پرسيدم: تو از کجايي؟!

گفت : از بلاد مغرب در ميان درياي اخضر و ما را پادشاهي است که نامش مهدي- عليه السلام- است و اين سکه به نام مبارک اوست و عمر بسيار زيادي دارد.

گفتم: کيست اين مهدي و از کدام طايفه مي باشد؟

انگشت يه لب گذاشت که حرف مزن، اگر تو شيعه اي مي داني که او کيست.

من از آن درهم ها از او گرفتم و در عوض درهم شامي دادم و چون به شهر خود برگشتم هريک از دوستانم به رسم تبرک از من بردند.

از اين حکايات در مورد درهم هاي ديده شده که نام حضرتش (امام زمان- عجل الله تعالي فرجه-) برروي آن ها بوده زياد است نمي خواهم وقت شما را بگيرم به طور خلاصه به بيان حکايتي ديگر بسنده مي کنيم:

4-    حکايت سياح ( جهانگرد ) خارجي:

حضرت آيه الله لنگرودي حکايت عجيبي در مورد جزيره ي خضرا حکايت مي کنند. و مي نويسند:

در سال 1398 هجري قمري که به دعوت مرحوم سلطان علي مولو  بهوي ( رئيس 25 هزار نفر خوجه بمبئي و اطراف آن) در بمبئي سيزده ماه اقامت گزيده و رهبريت آن ها را به عهده گرفتم در اويل ورودم جناب مستطاب حجه الاسلام آقاي سيد محمد تقوي باشتوي براي من مجله اي آورد که در آن واقعه ي عجيبي به زبان اردو نگاشته بود، آقاي تقوي که مردي عالم و متقي و اهل مطالعه و مورد وثوق مردم هند بود تمام آن واقعه را برايم ترجمه کرد.

قبل از اينکه به ترجمه ي آقاي تقوي برسيم بايد گفت که در يکي از کتاب هاي علائم ظهور، خبري آمده است که جزيره اي در کنار اقيانوس هند است منسوب به حضرت مهدي- عجل الله تعالي فرجه الشريف- . در حدود 12 نفر از ملل جهان با زحمت فراوان و مرارت طاقت فرسا به آن جزيره راه پيدا مي کنند و مطالبي از آن نقل مي کنند که مورد تکذيب همگان  قرار مي گيرند، نفر دوازدهمين که مطالبي را خبر مي دهد آن وقت، وقت ظهور باهرالنور حضرت مهدي- عليه السلام- شروع مي شود.

حال خود داستان ترجمه شده توسط آقاي تقوي:

سياحي خارجي به وسيله ي کشتي مسافربري از اقيانوس هند عبور مي کند و با چشماني مسلح به اطراف اقيانوس نگاه مي کرده است. ناگهان چشمش به جزيره اي سرسبز مي خورد، فوراً تصميم مي گيرد که به سوي آن جزيره برود و از آن اطلاعاتي بدست بياورد.

به کشتي بان اطلاع مي دهد که در يکي از سواحل نزديک به جزيره  او را پياده کند. پس وي در يکي از سواحل نزديک به جزيره پياده مي شود. مي رود که يک قايق براي اين سفر خرياداري کند. عده اي از اهل خبره که در آن ساحل زندگي داشتند به وي مي گويند:« با قايق نمي شود به آن جزيره رفت چون در نزديکي آن جزيره عمق آب کم است، البته در بعضي از نقاط آن به طوري که از يک وجب، آب تجاوز نمي کند علاوه بر اينکه عمق آب از يک وجب بيشتر نيست، سنگ هاي نوک تيز که شکننده کشتي است نيز وجود دارد. اي کاش همه جاي آن تا جزيره چنين بود چون اگر چنين بود مي شد تا بدانجا با کشتي رفت و از آنجا تا جزيره پياده يا با شنا پيمود ولي چنين نيست. در بعضي از نقاط ديگر آن بساير عميق و گود است، بنابراين با قايق نمي توان به سوي آن جزيره رفت، مگر اينکه بگوييد برايتان يک قايق يک نفره پلاستيکي بسازند که البته با آن هم عبور از دره هاي عميق دريايي که اطراف آن ها را نهنگ هاي گرسنه فرا گرفته است بسيار خطرناک است.

ما مأموريت داريم به کسي اجازه ي سفر به جزيره را ندهيم مگر اينکه از سفر کننده به اين جزيره امضا بگيريم که هر بلايي بر سرش آمد به عهده ي خودش باشد.

تا کنون هزاران سياح رفته اند و باز نگشته اند و تمام طعمه ي نهنگ هاي گرسنه شده اند.»

خلاصه اينکه به هر نحوي که بود، خود را به جزيره مي رساند.

همين که مي خواهد وارد جزيره بشود، شخصي جلوي او را مي گيرد مي گويد:« کسي نمي تواند به اين جزيره وارد شود مگر اينکه مسلمان و شيعه ي اهل بيت باشد، اگر بخواهي خودسري کني و وارد جزيره شوي بدون ترديد تمام دستگاه هايت خورد خواهد شد بي اختيار به بيرون از جزيره پرت خواهي شد!»

سياح مي گويد:« مسلمان و شيعه ي اهل بيت شدن چگونه است؟! برايم بيان کم تا فکر کنم، شايد مورد توجه من قرار گرفت و قبول کردم.»

آن شخص با زبان انگليسي، تمام حقايق و مذهب جعفري را به طور اختصار و فشرده، براي سياح بيان مي کند.

حقايق اسلام و مذهب جعفري مورد توجه سياح قرار مي گيرد و با جان و دل اسلام و شيعه گري را مي پذيرد.

همين که وارد جزيره مي شود اولين چيزي که توجه سياح را به خود جلب مي کند قبه ي بلند و سفيدي بود. سياح از آن شخص سؤال مي کند:« که اين قبه چيست و مربوط به کيست؟»

آن شخص در جواب مي گويد:« اين قبه نامش قبه البيضاء است و مربوط به حضرت حجه بن الحسن خاتم الاوصيا – عليه السلام- است.»

و همچنين مي گويد که ايشان هميشه اين جا نيستند و گاهي که تشريف مي آيند نماز جمعه را خودشان بر عهده مي گيرند....

بعد سياح توضيح مي دهد که آقايي خوش سيما مي آيد و پس از خطبه ها ي نماز جمعه، نماز را براي انبوهي از مردم به پا مي دارند و بعد از نماز جنازه ي خانمي را مي آورند:

جنازه ي خانمي را مه در تابوتي بود را به درب قبه آوردند و مثل آدم هاي طلب کار داد و فرياد مي کردند و مي گفتند:« يا سيدي و مولايي العجل» (اي آقا و سرپرست ما! تعجيل کن.)

تا اينکه آن شخص بزرگوار، با هيبت و با وقار عجيبي به درب قبه تضريف فرما شدند و فرمودند:« چه مي خواهيد؟»

آنان به طور دسته جمعي به آقا عرض کردند:« ما مي خواهيم اين خانم را که مادر ما مي باشد زنده شود.»

آقا در جواب فرمودند:« اجل اين خانم به سر رسيده است، وقتي که اجل آمد و پيمانه عمر لبريز شد بايد انسان دار فاني را وداع گويد و به دار فاني سفر نمايد. چاره اي ديگر جز تسليم به رضاي حق نيست، شما بازماندگان هم راضي بشويد به رضاي خدا، برويد و اورا غسل دهيد و کفن نماييد و دفن کنيد.»

آنان با اصرار زياد از آن مرد بزرگ خواستند که از خداي منعال بخواهند تا آن خانم زنده شود.

چون اصرار زياد نمودند آن مرد نوراني رو به يک سو نمود( مقصود قبله است) و ....(نماز حاجت مي خواند)

يک مرتبه سروصدا از آن جمعيت بلند شد و همه شادي کنان و هلهله زنان از آن شخصيت عظيم الشأن اظهار تشکر نمودند.

من به تابوت نگاه کردم، ديدم در تابوت کسي نيست و آن خانم زنده شده است و فرزندانش اطرافش را گرفته و مي خواهند او را به متزل ببرند.....

سياحي ديگر در اقيانوس هند قصد سفر مي کند . او نيز با دوربين، جزيره ي سرسبز و خرمي را مشاهده مي کند.

به کشتي بان مي گويد که او را دريکي از سواحل نزديک جزيره پياده کند.

اين سياح هم مي خواهد مانند سياح اول به آن جزيره برود و بالاخره مي رود و و او نيز مانند سياح اول فردي را مي بيند و او همان مطالبي را به سياح گوشزد مي کند که به سياح قبلي گوشزد کرده بود. اما اين بار اين سياح قبول نمي کند و مي گويد:« چگونه نمي توانم داخل شوم؟!».... و کارت بين المللي خود را بيرون مي آورد و نشان مي دهد.

همين مه وي وارد جزيره مي شود، بدون اينکه با کسي مواجه شود تمام دستگاه هاي او در هم مي شکند و خودش به بيرون از جزيره پرت مي- گردد.

در اين حال سياح اول مي آيد و به او مي گويد:« اي جهانگرد! بدان که تو ظرف يک يا دو روز هرچه بخواهي از جزيره اطلاع حاصل کني نمي- تواني به اندازه ي من که يک سال يا دوسال( ترديد از نگارنده است) است در اين جزيره سکونت دارم اطلاعات بدست بياوري.»

بعد، مقاله اي به او مي دهد مي گويد:« اين اطلاعاتي است که من بدست آورده ام، اين را ميان مردم انتشار بد».

سياح دوم با خوشحالي تمام آن را گرفته و باز مي گردد و بفوريت هرچه تمام تر آن مقاله را چاپ کرده و انتشار مي دهد.

 منبع

کتاب جزیره ی خضرا نوشته ی سید جعفر رفیعی سال 1383

مکان سکونت امام زمان( قسمت سوم حکایات جزیره ی خضرا)

در ابتدا در ذهن انسان سؤالاتي به وجو مي آيد که مي خواهيم تا حدودي با آن ها پاسخ بگوييم:   

-         آيا امام زمان مکاني خاص براي سکونت دارند؟

-         آيا امام زمان در جزيره ي خضرا يا در مثلث برمودا زندگي مي کنند؟

-         مثلث برمودا کجاست و چه طور جايي است؟

-         آيا اصلاٌ جزيره ي خضرا وجود دارد؟

-         آيا رواياتي در مورد جزيره ي خضرا وجود دارد؟

حکايات جزيره ي خضرا:

1-     حکايت احمد بن محمد انباري

يک حکايت بسيار جالب :

جناب علامه نوري در جنه المأوي و مقدس اردبيلي در حديقه الشيعه سيد نعمه الله جزايري در انوار نعمانيه از احمد بن محمد بن يحيي انباري نقل مي کنند که گفته:

در ماه مبارک رمضان سال گذشته در نزد وزير عون الدين يحيي بن هبيره بر سفره ي طعام بوديم و در نزد او جماعتي هم بودند. بعد از افطار اکثر حضار، رخصت طلبيدند و مراجعت نمودند و جمعي مخصوصان در آن مجلس به امر او، توقف کردند و ماندند، در آن شب در پهلوي وزير، مردي محترم نشسته بود که او را نمي شناختم و تا آن شب به صحبت او نرسيده بودم.

وزير بسيار تکريم و تعظيم او مي نمود و صحبت او را غنيمت مي دانست استماع کلام او مي فرمود و بعد  از گذشت زمان صحبت، خواص نيز برخاستند که به خاته هاي خود مراجعت کنند. اصحاب به وزير خبر دادند که ياران سنگيني دست داده و راه عبور بر مردم بسته شده. وزير، نيز مانع رفتن مردم شد و از هر باب سخنان، به ميان آمد تا سر رشته ي کلام به اديان و مذاهب کشيد.

وزير در مذمت مدهب شيعه،مبالغه نموده، قلِّت آن جماعت را بيان نمود و گفت:« الحمدالله اقل من اقليل و خوار و ذليلند.»

در اين اثنا شخصي که وزير با او در مقام تکريم و تعظيم بود به وزير گفت:« ادام الله بقاک! اگر رخصت باشد در باب شيعه، حکايتي نقل کنم و آنچه به چشم ديده ام به عرض برسانم و اگر ضلاح نداني ساکت گردم.»

وزير ساعتي متفکر گشته، آخر او را رخصت داد.

وي خواست که اول اضحار سازد که کثرت، دليل حقيقت دين سنيان، و قلت شيعيان بطلان مذهب شيعيان نمي شود.

... و بعد از اين کلام، اراده نمود که بر وزير ظاهر سازد که اگر کثرت، دليل حقيقت مذهب است، نصرانيان زياد تر از اهل ملل و اديانند.

سپس گفت که:«قبل از اين به 21 سال با پدرم به عزم تجارت از مدينه باهيه بيرون آمده، مسافرت نموديم و به جهت حرص و ميل داشتن، سفر پر خطر دريا را اختيار کرديم تا تقدير، به ثضاي ملک قدير، عنان کشتي ما را کشيد و به جزاير مشتمل بر اشحار و انهار رسانيد و در آنجا شهرهاي عظيم و روستاهاي زيادي ديديم با تعجب از ناخدا سؤال از اسامي آن جزاير نموديم.

گفت:« انا و انتم في معرفتها سواء» يعني من و شما در معرفت آن يکسانيم، هرگز به اين جزاير نرسيده ام و اين نواحي را نديده ام.

چون به نزديک شهر اول رسيديم، از کشتي بيروا آمديم و داخل آن شهر شديم.

شهري ديديم در غايت پاکي و آب و هوايي در کمال لطافت و مردمي در نهايت پاکيزگي و نظافت....»

سپس از نام شهر پرسيدند فهميدند که نام شهر مبارکه(به ياد آوريد که گفتيم يکي از جزاير اولاد صاحب الزمان ) است و سلطان آن در شهري دور تر به نام زاهره(اين هم يکي از جزاير اولاد امام زمان- عجل الله تعالي فرجه-) است.

« گفتند:« حاکم اين شهر را ملازم و اعواني نمي باشد و مقرر است که تجار، خراج خود را برداشته به خانه ي حاکم ببرند و تسليم او کنند.

سپس ما را راهنمايي کردند و به منزل او رسانيدند. چون وارد شديم، مردي را ديديم پاک صفت،صافي ضمير،صاحب حشمت، صاحب تدبير در ذي صلحا و لباس اتقيا، جامه اي از پشم پوشيده و عبايي در زير انداخته و دواتي پيش خود نهاده و قلمي به دست گرفته و کتاب گشاده، کتابت مي کند. از آن وضع تعجب کرده سلام کرديم، جواب داد.

مرحبا گفت و اعزاز و اکرام ما نمود.

پرسيد که:« از کجا آمده ايد؟» صورت حال خود بيان نموديم.

فرمود که :« همه به شرف اسلام رسيده ايد و توفيق تصديق دين محمدي- صلي الله عليه و آله و سلم- يافته ايد؟» گفتيم:« بعضي از رفقا بر دين موسي و عيسي راسخ بوده و قبول احکام اسلام ننموده اند.»

گفت:« اهل ذمه جزيه خود را تسليم نموده، بروند و مسلمانان توقف کنند تا تحقيق مذهب ايشان کنيم و عقيده ي ايشان را معلوم سازيم.»

....گفت:« هر که ايمان به رسول مجتبي- صلي الله عليه و آله و سلم- و وصي او علي مرتضي- عليه السلام- و ساير اوصيا تا صاحب الزمان- عليه السلام- مولاي ما ندارد، در زمره ي مسلمين نيست و داخل خوارجو مخالفين است.»

مسلمانان که اين سخن را شنيدند و به جهت عقيده ي فاسد، اموال خود در معرض نهب و تلف ديدند، متألم و محزون گرديدند....»

سپس آن ها از حاکم خواستند که آن ها را پيش سلطان معرفي کند تا شايد سلطان کاري کند. به هر نحوي بود به شهر زاهره رسيدند.

« ما را در آوردند به باغي آراسته و در ميان گنبدي از قصب ساخته بر دور آن انهار عظيمه جاري بود و سلطان در آن مکان بر مسند داوري نشسته و جمعي در خدمت او کمر اخلاص  و متابعت بسته بودند.

در آن حالت مؤذن اذان و اقامت گفت و در همان ساعت، ميدان آن بستان وسيع و بسيار بزرگ از مردم آن شهر پرگرديد.

سلطان امامت کرد و مردم در اقتدا به او نماز جماعت گزاردندو در احوال و اقوال، کمال خضوع و خشوع را مراعات داشتند. بعد از اداي نماز، سلطان عالي شأن به جانب ما دردمندان التفات نمود و پرسيد:« ايشانند که نازه رسيده اند و داخل شهر ما گرديده اند؟»

گفتيم:« بله يا بن صاحب الامر!»

چون شنيده بوديم که مردم آن شهر او را در حين خطاب  و تحيت« يا بن صاحب الامر» مي گويند.

حضرت سلطان ما را دلداري داده و خوش آمد گفت و از سبب ورود به آنجا استفسار نمود و گفت :« انتم تجار او ضياف؟» يعني:« در سلک تخار هستيد يا داخل ضياف و مهمانيد؟»

ما عرض کرديم که: تاجرانيم و بر خوان انعام و احسان سلطان ميهمانان!

از مذهب و ملت ما پرسيد و فرمود:« در ميان شما کدامند که کمر اسلام بر ميان جان بسته، اوامر و نواهي ايمان را منقاد گشته اند و کدامند که در بيداري ضلالت مانده، به صحراي دلگشاي امان و عرفان نرسيده اند؟»

ما حقيقت هريک را معروض داشتيم و بر اسرار قلوب يکايک مطلع گرديد.

آنگاه فرمود:« مسلمانان فرق کثيره و گروه متعدده اند. شما از کدام طايفه ايد؟»

در ميان ما شخصي بود مشهور به مقري، نام او روز بهان بن احمد اهوازي و در ملت و مذهب، تابع شافي بود. او آغاز به سخن کرده و عقيده ي خود باز نمود.

فرمود که:« در ميان آن جماعت کدامند که با تو در اين ملت موافقت دارند؟»

گفت:« همه با من متفقند . شافعي را امام و مقتدا مي دانند الاّ حسان بن غيث که مالکي است.»

سلطان گفت:« اي شافعي! تو قايل به اجماع گرديده اي و عمل به غياث مي کني؟»

گفت :« بله يا بن صاحب الامر!»

سلطان خواست که او را از تلاطم طوفان شقاوت و مخالفت نجات دهد و به ساحل سعادت و هدايت برساند. به پاکي و طهارت معصومين- عليه السلام- اقرار کرد.....

« سلطان زبان به حقايق باز کرد و گفت:« انا طاهربن محمد بن حسن بن علي بن محمد بن علي بن موسي بن جعفر بن محمد بن علي بن الحسين بن علي» الذي انزل الله فيه:" و کل شيء احصيناه في امام مبين." والله مراد رب العالمين از کلمه ي تامه " مبين" حضرت اميرالمؤمنين است و امام المتقين و سيد  الوصيين و قائد الغر المحجلين، علي بن ابيطالب- عليه السلام- است که خليفه ي بلافصل حاتم النبيين- صلي الله عليه و آله و سلم- است و هيچ کس نرسد که بعد از حضرت رسول- صلي الله عليه و آله- در خواست امر خلاافت نمايد، به غير شاه ولايت وماه خطه ي هدايت....»

« طول و عرض آن شهر پر سرور، دو ماهه راه بود و سوار تندرو کمتر از دو ماه، قطع مسافت آن نمي نمود. سکنه ي آن شهر مي گفتند که بعد از اين شهر، مدينه ايست« رابقه» نام و والي آن قاسم بن صاحب الامر- عليه السلام- است و طول و عرض آن، برابر اين شهر و مردم به حسب خَلق و خُلق و صلاح و سداد و رفاهيت و فراغ بال مانند مردم اين شهرند.

و چون از آن شهر بگذرند به شهري ديگر رسند که مثل اين شهر است نام آن « صافيه» است و سلطان آن ابراهيم بن صاحب الامر- عليع السلام- مي باشد.

و بعد از آن شهري است به همه ي زينت هاي دينيه و دنيويه آراسته، اسم آن « طلوم» و متولي آن عبدالرحمن بن صاحب الامر- عليه السلام- و در حوالي آن شهر بستان هاي عظيمه و آبادي کثيره که طول آن دو ماه راه است و منتهي مي شود به شهري« عناطيس» نام حاکم آن هاشم بن صاحب الامر- عليه السلام- و مسافت طول و عرض آن چهار ماه راه است و در حوالي آن مزارع بسيار و مراتع بيشماري است، مزين به کثرت انهار و درختان سرسبز و آشکار و بيشمار و لطافت اثمار، که نمونه ي " جنات تجري من تحتها الانهار" مي باشد. هر که بر سبيل عبور بدان خطه ي موفور السرور آيد، دل که شهرستان بدن است، رخصت خروج ندهد......

چون گمان مردم اين بود که در آن سال آن برگزيده ي خداي متعال مدينه ي زاهره را به قدوم خويش منور خواهد ساخت، مدتي انتظارملازمت آن حضرت کشيديم. عاقبت از آن دولت رباني محروم، روانه ي ديار خود شديم و اما روز بهان و حسان به جهت صاحب الزمان- عليه السلام- و ديدن طلعت نوراني آن خلاصه ي دودمان، توقف نمودند و در مراجعت با ما موافقت ننمودند».

چون اين قصه ي غريبه که گوش سامعان اخبار عجيبه نظير آن نشنيده بود به اتمام رسيد، عون الدين وزير برخاست و به حجره ي خاص خود رفت. يکايک از ما را طلبيد و در عدم اظهار اين اخبار عهد و ميثاق گرفت و مبالغه و الحال بسيار در عدم افشاي اين اسرار نمود و گفت:« زينهار! که اظهار اين سر مکنيد! و اين راز را پنهان داريد که دشمنان به قتل شما برنخيزند و خون شما را نريزند.»

و ما از بيم و ترس دشمنان خاندان و خوف دشمنان ذراي پيغمبر آخرالزمان- صلي الله عليه و آله و سلم-  جرأت اظهار اين راز پنهان ننموديم و هرکدام که يک ديگر را ملاقات مي کرديم، يکي مبادرت مي کرد و مي گفت:« أتذکر رمضان؟» آيا ماه رمضان را به خاطر داري؟

و ديگري در جواب مي گفت:« نعم! و عليک بالاخفاء و الکتمان و لاتظهر سر صاحب الزمان- صلي الله عليه و علي آبائه الطاهرين و اولاده-»

2-    حکايت علي بن فاضل مازندراني

در سال 690 هجري يک مسلمان شيعي به نام «علي بن فاضل مازندراني» از طريق سرزمين بربر(شمال آفريقا) با سفري در اقيانوس اطلس به جزاير شيعيان مي رسد. اين جزاير از ساير مناطق شيعه نشين ايران، عراق، لبنان و ... بسيار دور بوده است. تصویری از آن در زیر آمده است:

«علي بن فاضل» پس از اين جزاير عازم جزيره ي معروف به خضرا مي شود و پس از 16 روز دريانوردي به اين جزيره مي رسد. او وضعيت شگفت جزيره و ساکنان آن را پس از باز گشت چنين شرح مي نمايد:« يک روز از امام مسجد(در جزيره ي شيعيان) پرسيدم : من در اين شهر زراعتي نمي بينم، پس آذوقه ي شما از کجا مي آيد؟ گفت: از جزيره ي خضرا در آب هاي سفيد در جزيره هاي اولاد حضرت صاحب الزمان -عليه السلام-».(که حتي رسانه هاي ارتباط جمعي نيز از آن سخن مي گويند و در محدوده ي يک مثلث فرضي به نام « برمودا» در اقيانوس اطلس قرار گرفته است.)

پس از چهل روز اقامت علي بن فاضل در جزاير شيعيان کشتي هاي حامل آذوقه از جزيره ي خضرا سر مي رسند و پس از تخليه ي بار هاي خويش «علي بن فاضل» را نيز با خود به جزيره ي خضرا مي برند او مي گويد:« 16 روز ... با کشتي طي مسافت کرديم، روز شانزدهم به منطقه اي رسيديم که آب دريا سفيد بود، من از روي تعجب خيره خيره با آب نگاه مي کردم. پير مرد ( فردي که مأمور شده بود که علي بن فاضل را به جزيره ي خضرا ببرد ) پرسيد: چه شده اين قدر به دريا خيره شده اي؟ گفتم: من دريا را به رنگ ديگري مي بينم : اين شباهتي به آب دريا ندارد! گفت: آري اين جا آب هاي سفيد است. اين جا درياي سفيد است. اين آب هاي سفيد از هر طرف جزيره را احاطه کرده و از هر طرف به سوي جزيره بيايي به اين آب هاي برخورد مي کني. از حکمت خداوند به برکت مولاي ما، حضرت صاحب الزمان- عليه اسلام- کشتي هاي دشمنان ما در اين آب ها غرق مي شوند، هر چقدر هم که محکم باشند. از آب دريا خوردم،شيرين همانند آب فرات بود.

کشتي در کنار جزيره پهلو گرفت و ما از کشتي پياده وارد شديم. آن شهر در ميان هفت قلعه ي استوار با ديوار هاي محکم و برج هاي به آسمان کشيده شده با آبشارها و چشمه سار ها و اقسام ميوه ها،زيباترين شهري بود که ديده بودم.در اين شهر بازارهاي وسيع و حمام هاي فراوان وجود داشت و بيشتر ساختمان هاي آن از مرمر شفاف ساخته شده بود و مردمان شهر با قامتي راست و استوار و جامه هاي آراسته و قيافه هاي جذاب در هاله اي از شکوه و وقار ديده ها را خيره مي ساختند. در آن جا رود ها و بستان هاي بسيار ديدم که انواع و اقسام ميوه ها از انگور و انار گلابي و ... در آن جا موجود بود که در ايران و شامات را نظير آن را نديده بودم و دربزرگي و زيبايي و شيريني با ميوه هاي مشابهش قابل قياس نبود. »

از شواهد و قراين بر مي آيد که اين جزيره (جزيره ي خضرا) و ساير جزاير وابسته به اولاد صاحب الامر- عليه السلام-  بايد جايي در اقيانوس اطلس باشد. جهانگردان و جغرافي دانان زيادي در گذشته و حال از احوال و اخبار اقيانوس اطلس براي ما سخن گفته اند.

از جمله ي آن ها «احمد بن عبدالوهاب نويري» دانشمند مشهور قرن هفت هجري مي نويسد:« از جزيره هايي که در غرب اقيانوس اطلس شناخته شده، شش جزيره است که به آن ها جزيره هاي جاويدان و جزيره هاي خوشبختي مي گويند و در امتداد شرقي آن شش جزيره در محاذات چين به نام جزيره ي سيلي وجود دارد که گفته مي شود ساکنان آن ها علوي هايي هستند که از دست بني اميه فرار کرده و به اين جزيره پناه برده اند. گفته مي شود تا کنون ديده نشده که کسي وارد جزيره هاي « سيلي» شود و بخواهد از آن بيرون بيايد، زيرا هوايش بسيار مطلوب و آبش بسيار گوارا است و از اين رهگذر هرکس وارد اين جزيره ها شود از نظر وضع زندگي هر قدر هم که در سختي باشد به جهت آب و هوايش هرگز نمي خواهد از آن ها بيرون رود.»

نكات مشترك دو حكايت:

۱-     محل سكونت امام زمان (عج) و فرزندان آن حضرت در جزيره اي ميان دريا قرار دارد.

۲-     امام زمان(عج) داراي همسر و فرزند مي باشند.

۳-     جزيره اي كه امام زمان(عج) در آن است، بسيار خوش آب و هوا و سرسبز مي باشد، و در نقاط ديگر دنيا نظير ندارد.

۴-     در آن جزيره مي توان امام زمان(عج) را مشاهده كرد.

۵-     نظم اجتماعي ، رفاه و كيفيت سلوك مردم در آن جزاير بسيار عالي است.

۶-     نقل كننده هاي هر دو داستان (انباري و فاضل مازندراني) دو شخص مجهول مي باشند.

نظرات راجع به اين دو حكايت و اصل داستان جزيره خضراء:

۱-    گروه اندكي بر اين عقيده اند كه اين داستان واقعي است.

۲-    برخي از كساني كه اصل اين داستان را پذيرفته اند، آن را با مثلث برمودا نيز تطبيق داده اند.

۳-    پژوهشگران بزرگي چون شيخ جعفر كاشف الغطاء آقا بزرگ تهراني، علامه شوشتري، علامه جعفر مرتضي عاملي ، محمد باقر بهبودي و... بر اين عقيده اند كه داستان جزيره ي خضراء واقعيت ندارد و بر دو حكايتي كه اصل داستان را پايه گذاري كرده اند، اشكالات متعدد سندي، تاريخي و متني وارد نموده اند و آن دو نقل را كاملا از درجه ي اعتبار ساقط نموده اند.

اينك ،به اختصار به ذكر برخي اشكالات كه هر يك از اين دو حكايت وارد شده است، به صورت مجزامي پردازيم:

 حكايت علي بن فاضل مازندراني

اشكالات سندي:

۱-     مرحوم علامه مجلسي در كتاب بحار الانوار تصريح مي فرمايند كه اين حكايت را در كتابهاي معتبر نيافته اند و به همين علت آن را به صورت مستقل در يك باب جداگانه نقل فرموده اند.

۲-     هيچ يك از علما و بزرگان معاصر علي بن فاضل مازندراني، همچون علامه حلي و ابن داود اسمي از او و داستانش به ميان نياورده اند.اين قضيه از چند حال خارج نيست.

يا معاصران وي داستان او را دروغ و باطل تلقي كرده اند، يا اصلا چنين داستاني را نشنيده اند و يا اينكه اين داستان در زمان هاي يعد از آن ساخته شده است.

۳- در ميان منابع موجود، قديمي ترين مأخذي كه براي اين داستان به چشم مي خورد، كتاب «مجالس المؤمنين» اثر قاضي نورالله شوشتري  است، او در سال ۱۰۱۹ هجري قمري به شهادت رسيده است. در حالي كه داستان جزيره ي خضراء مربوط به سال ۶۹۹ هجري است، (تفاوت = ۳۲۰سال).

بر اين حكايت: از نظر سندي اشكالات ديگري وارد است، كه علاقه مندان مي توانند به منابعي كه در پايان معرفي مي گردد، مراجعه كنند. ما در اينجا به جهت اختصار به همين مقدار بسنده مي كنيم.

اشكالات متني:

در داستان علي بن فاضل به مطالبي اشاره شده كه با بسياري از مسلمات ديني سازگاري ندارد و روايات زيادي بر خلاف آن مطالب وجود دارد، كه به برخي از آنها اشاره مي گردد.

۱. در متن روايت آمده است كه فاضل مازندراني از شخصي به نام سيد شمس الدين مي پرسد: چرا در ميان برخي از آيات قرآن كريم ارتباط منطقي وجود ندارد؟ سيد شمس الدين پاسخ مي دهد: اين قرآني است كه خليفه ي اول (ابوبكر) جمع آوري كرده است و بعضي آيات آن را حذف نموده است و قرآن امام علي(ع) را قبول نكرد. به همين خاطر بعضي آيات با هم سازگاري ندارند.

همان گونه كه مشاهده مي شود، اگر كسي اين فراز حكايت را قبول كند، قايل به تحريف قرآن شده است. اين مطلب به اجماع شيعه و سني و موجب صريح آيه قرآن در سوره حجر آيه ي 9 مي فرمايد «انا نحن نزلنا الذكر و انا له لحافظون» ؛«البته ما قرآن را بر تو نازل كرديم و ما هم آن را محافظت خواهيم نمود» ، باطل و مردود است. از اينها گذشته ، اهتمام و توجه زياد مسلمانان به نوشتن و حفظ قرآن و تعدد نسخه ها و شيوع بين مسلمين ، از زمان پيامبر اكرم(ص) و زير نظر مستقيم آن حضرت تا حدي بوده است كه تبديل و تحريف آن از امور محال م ممتنع به حساب مي آيد.

۲. متن حكايت، مكان و محل سكونت آن حضرت را جزيره ي خضرا معرفي مي كند. اين مطلب بر خلاف بسياري از روايات است، كه در ادامه به چند نمونه از آنها اشاره مي شود:

الف)امام صادق(ع) مي فرمايند: كسي از مكان سكونت آن حضرت اطلاعي ندارد، مگر خدمتكار آن حضرت.

ب) در روايتي ديگر نيز امام صادق(ع) مي فرمايند: امام زمان(عج) در بين مردم به طور ناشناس در همه جا حضور پيدا مي كنند؛ ولي مردم حضرت را نمي شناسند؛ مگر آنكه حضرت، با اذن پروردگار، خود را به خواص معرفي نمايند.

۳. در متن حكايت آمده است كه جزيره خضرا داراي هفت حصار است و از برج هاي محكم دفاعي برخوردار است تا دشمنان نتوانند وارد آن جزيره شوند. از طرفي قهرمان داستان جزيره ي خضرا قايل است كه آن جزيره به وسيله ي آبهاي سفيدي كه در اطراف آن وجد دارد، همراه با نيروي غيبي، محافظت مي گردد.

همان گونه كه مشاهده مي شود، صدر و ذيل اين گفتار با هم سازگاري ندارد؛ زيرا جزيره اي كه با نيروي غيبي و آبهاي سفيد محافظت مي گردد ؛ ديگر چه نيازي به هفت ديوار محكم و برج هاي آنچناني دارد؟!

۴. در متن حكايت از قول خادمان قبه نقل شده است كه رؤيت حضرت مهدي(عج) غير ممكن است؛ ولي در گفتگو با سيد شمس الدين، او مي گويد: هر مؤمن بااخلاص مي تواند امام را ببيند؛ ولي او را نمي شناسد.

چگونه مي توان بين غير ممكن بودن رؤيت و ديدن مشروط جمع كرد؟!

۵. در يك روز جمعه، راوي داستان سر و صداي زيادي از بيرون مسجد مي شنود، از سيد شمس الدين مي پرسد كه اين سرو صدا چيست؟ او مي گويد: اينان سيصد نفر از ياران امام زمان(ع) هستند و منتظر ۱۳ نفر ديگرند.

اگر اين مطلب را بپذيريم ، بايد به قايل بودن عمر آن سيصد نفر و حيات آنان تا كنون باشيم و بپذيريم كه حيات آنان تا ظهور حضرت ادامه دارد. كه البته هيچ دليلي بر آن نداريم و دلايل طول عمر فقط مربوط به حضرت و بعضي پيامبران مي باشد.

۶. در متن داستان آمده: خمس بر تمام شيعيان حلال است و پرداخت آن واجب نيست. اين نظريه قابل قبول نيست؛ چون خلاف نظر مشهور فقهاي شيعه است.

7. متن داستان بر وجود همسر و اولاد براي حضرت دلالت مي كند. اين نظريه را بزرگاني چون مفيد، بياضي و طبرسي نپذيرفته اند و رواياتي كه اولاد براي حضرت ثابت مي كنند، از نظر سند رد كرده اند. همچنين رواياتي بر خلاف آن داريم كه به چند نمونه  اشاره مي شود:

الف) علي بن حمزه به امام رضا(ع) عرض كرد: از پدران شما كه هيچ امامي فوت نمي كند ، تا اينكه فرزند خود را ببيند.

حضرت امام رضا(ع) فرمود: آيا قيد كرده ايد كه «غير از قائم(عج)».

ب)حضرت امام رضا(ع) فرمودند: امام صادق(ع) فرموده : هيچ امامي نيست مگر اينكه پس از او فرزندي (جانشين) است، غير از امامي كه حسين بن علي(ع) بر او از قبر بيرون مي آيد.پس آن امام فرزند نخواهد داشت.

بررسي تاريخ روايت علي بن فاضل:

ناقل اين حكايت مدعي است كه در سال ۶۹۹هجري قمري خبر را از شخصي شنيده است و براي اطمينان خود به نزد علي بن فاضل رفته است تا بدون واسطه خبر را از او بشنود.

فرض مي كنيم كه اين ملاقات صورت پذيرفته باشد، و فضل بن علي با علي بن فاضل ملاقات نموده است، بنابراين بايد سفر علي بن فاضل به اندلس در پايان قرن ششم هجري قمري صورت گرفته باشد؛ چون واقعه ي مذكور در زمان تحصيل علي بن فاضل بوده است و او به طور معمول، با گذشت چندين سال اين واقعه را براي ديگران نقل نموده است.

حال اين سوال مطرح است كه چرا فضل بن علي پس از ملاقات ، اين حكايت را نقل نكرده و با فاصله ي زماني طولاني نقل نموده است. اين خود مي تواند بر اعتماد اين حكايت لطمه وارد نمايد.

 حكايت انباري

اشكالات سندي:

داستان انباري فاقد هرگونه استناد است. چون صاحب كتاب التعازي آن را نقل نكرده است؛بلكه استنساخ كننده نامعلومي آن را در پايان كتاب التعازي افزوده است؛ كه از اساس معلوم نيست اين خبر را از كجا و چه كسي شنيده است.

همچنين اشخاص مذكور در سند ، شناخته شده نيستند و در كتابهاي معروف رجالي شيعه ذكري از آنان به ميان نياورده است و شخص كه ناقل خبر است، مجهول است.فقط بيان شده كه او شخصي مسيحي است.

اشكالات سندي:

از متن حكايت اين طور استفاده مي گردد كه تاجر مسيحي با تعدادي افراد يهودي و اهل سنت به زيارت نايب حضرت صاحب الامر(عج) مشرف مي شوند.

چگونه ممكن است كه صدها مسمان شيعه و عالم باتقوا و عاشق امام زمان (عج) به چنين افتخار نايل نشوند ولي اين جماعت چنين سعادتي داشتند.

نكته ي آخر اينكه: در متن حكايت آمده است كه فرزند امام زمان(عج) از يهود و نصارا جزيه گرفت؛ ولي اموال اهل سنت را مصادره كرد.

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

در ابتدا در ذهن انسان سؤالاتي به وجود مي آيد که مي خواهيم تا حدودي با آن ها پاسخ بگوييم:   

-         آيا امام زمان مکاني خاص براي سکونت دارند؟

-         آيا امام زمان در جزيره ي خضرا يا در مثلث برمودا زندگي مي کنند؟

-         مثلث برمودا کجاست و چه طور جايي است؟

-         آيا اصلاٌ جزيره ي خضرا وجود دارد؟

-         آيا رواياتي در مورد جزيره ي خضرا وجود دارد؟

اينها سؤالاتي است که ممکن است براي شما خواننده ي عزيز به وجود بيايد که انشاالله در اين مقاله سعي بر آن شده است که به آن ها پاسخ داده شود.

بشقاب پرنده ها:

  مطلب ديگري که شايان ذکر است مسئله بشقاب پرنده هاست که جناب آقاي ناجي نجار از آلبرت انيشتين نقل مي کند که گقته است:

« ملتي اين(بشقاب پرنده ها) اشياء نوراني را در اختيار دارند گروهي از نژاد بشر هستند که 20000 سال پيش زمين را ترک گفته اند.»

    ولي ضرورتي ندارد که اين تيره از بشر متعلق به 20000 سال پيش باشند و ضرورتي ندارد که اين گروه کره ي خاکي را ترک گفته باشند.

دو سؤال:

الف- سؤال اول:

    بشر با استخدام گرفتن وسايل و تجهيزات پيشرفته، توانسته است وجب به وجب زمين را شناسايي کند و از آن عکس برداري کند پس چگونه ممکن است تا به حال به اين مکان ها و جزاير دست نيابد و به آن علم پيدا نکند؟

اولا دانشمندان با وجود وسايل و تجهيزات پيشرفته، خود معترفند که هنوز مناطقي از زمين براي آن ها ناشناخته مانده است.

ثانياً  رواياتي در کتب شيعي نقل شده است که گاهي پيامبر به خواست خداوند ديده نمي شدند و از گزند دشمنان در امان مي ماندند:

روزي ابوبکر کنار حضرت رسول اکرم- صلي الله عيله و آله و سلم- نشسته بود که «ام جميل» (خواهر ابوسفيان) آمد تا به حضرتش آزار برساند.

ابوبکر به رسول اکرم- صلي الله عليه و آله و سلم- عرض کرد: از اين مکان دور شويد.

حضرت فرمودند که او مرا نمي بيند.

ام جميل نزد پيامبر اکرم- صلي الله عليه و آله و سلم-  ايستاد و به ابوبکر گفت: آبا محمد- صلي عليه و آله و سلم- را ديده اي؟

گفت: نه.

سپس ام جميل در حالي که در کنار حضرت رسول خدا بود حضرتش را نديد و برگشت.

خلاصه اينکه پوشيده نگه داشتن حضرت با در نظر گرفتن قدرت خداي تعالي، جاي هيچ انکار و استبعادي نيست جنانکه به صريح آيان قرآن،سد اسکندر، اصحاب کهفو ارم شداد روي زمين موجود مي باشد ولي کسي آن هارا نمي بيند و خبر ندارد .

اما غربي ها نمي خواهند آن را بپذيرند چرا که همان طور که گفته شد غربي ها به خاطر نظام ليبراليستي که دارند نمي توانند وجود عوامل و نيروهاي ماوراءالطبيعي را باور کنند. و همچنين همان طور که بزرگان گفته اند اگر اخبار عجيب و غريب به گوشت رسيد و نتوانستي آن را باور کني رد هم مکن بلکه آن را در بوته ي امکان بگذار تا شايد روزي بر تو حقيقت آشکار شود.

بنابراين ما منکر جزيره ي خضرا نمي شويم زيرا علاوه بر آنکه شواهدي بر اثبات اين ادعا وجود دارد (جمعي که تا حدي مورد وثوق اند راضي نيستند که نامشان برده شود مدعي بوده اند که با آن جزيره رفته اند آن برنامه ها را ديده اند.) بايد چنين مکاني خداي تعالي براي وليش حضرت بقيه الله روحي فداه در نظز بگيرد تا آن حضرت بتواند فرزندانش را از آلودگي ها و فساد هاي اخلاقي که در اجتماع بشري امروز ما هست حفظ کند.

ب- سؤال دوم:

    وقايع  و حوادثي که در مثلث برمودا رخ داده، از قبيل قتل و کشته شدن اغراد بيشماري، با رأفت و و مهر امام- عليه السلام-  سازگار نيست؟

در پاسخ بايد گفت که ممکن است اين حوادق بر اثر يک سري قوانين فيزکي زمين رخ داده باشد و جزيره ي خضرا آن نباشد.

   چنانکه از طرف محققين و دانشمندان تئوري هاي گوناگون که منطبق بر قوانين زمين است ابراز شده است.گرچه اين تئوري هاي صد در صد معقول و صحيح نبوده و ناقص مي باشند.

به هر حال نمي توان به طوز قطع گفت مناطقي مثل مثلث برمودا با جزيره ي خضرا منطبق نيست و يا به طور قطع گفت منطبق است بلکه خداي تعالي قادر است که آن جزاير را از تمامي مردم کره ي زمين پوشيده دارد و هيچ حادثه اي رخ ندهد.

به نام خدا

مکان سکونت امام زمان( قسمت اول)

در ابتدا در ذهن انسان سؤالاتي به وجود مي آيد که مي خواهيم تا حدودي با آن ها پاسخ بگوييم:   

آيا امام زمان مکاني خاص براي سکونت دارند؟

آيا امام زمان در جزيره ي خضرا يا در مثلث برمودا زندگي مي کنند؟

مثلث برمودا کجاست و چه طور جايي است؟

آيا اصلاٌ جزيره ي خضرا وجود دارد؟

آيا رواياتي در مورد جزيره ي خضرا وجود دارد؟

اينها سؤالاتي است که ممکن است براي شما خواننده ي عزيز به وجود بيايد که انشاالله در اين مقاله سعي بر آن شده است که به آن ها پاسخ داده شود.

اعتقادات گوناگوني در مورد جزيره ي خضرا وجود دارد :

بعضي معتقدند که در بعضي از روايات آمده است که جزيره ي خضرا موجود مي باشد ولي مکان دقيقاٌ معلوم و مشخص نمي باشد.

برخي ديگر مي گويند اين جزيره با دلايلي که ذکر کرده اند با مثلث برمودا تطبيق دارد.

گروهي ديگر اين تطبيق را رد کرده و گفته اند چون در نقاط ديگر جهان وقايعي مشابه همان وقايع مثلث برمودا رخ داده ودلايل ديگر، تطبيق مثلث برمودا بر  جزيره ي خضزا صحيح نمي باشد.

و بعضي هم به شدت اصل وجوئ جزيره ي خضرا را منکر شده اند و تمام روايات و حکاياتي که راجع به جزيره ي خضرا آمده، رد کرده و نپذيرفته اند.

        مکان هايي از سکونت امام زمان در روايات:

در بعضي از احاديث آمده است که حضرت در مدينه هستند چنانکه حضرت اما صادق- عليه سلام- بعد از سخن از غيبت کبري مي فرمايند:« نعم المنزل طيباٌ» که يعني :« چه جايگاه خوبي است مدينه».

و يا کوه« رضوي و ذي طوي» که در اطراف مکه و مدينه مي باشد و در دعاي ندبه نيز از آن دو مکان نام برده شده است.در روايات متعددي از اين دو کوه نام برده شده است و از مکان آن خبر مي دهند از جمله در معجم البلدان آمده است: ذي طوي محلي در مکه است.

و يا در « جابلقا و جبلسا» که تمامي اهل آن دو شهر از ياران حضرت ولي عصر- عليه السلام- هستند، مي باشند.(بهتر است همين جا آن ها را توضيح بدهم.) که در منابع اسلامي از اين دو شهر شگفت و افسانه اي زياد ياد شده است. چنانکه« بلعمي» مي نويسد : هر کدام از اين دو شهرستان را هزار با ده هزار در است ! و از اين در تا بدان در يک فرسنگ و چندان خلق در آنند که هر شب بر هر دري يک پاسبان بود تا روز رستاخيز نوبت به ايشان نرسد و از انبوهي اينان صداي فروشدن و برآمدن آفتاب کس نشنود. مردمان اين دو شهر مؤمنند و خدا پرست. مردم جابلسا از اعقاب ثمودند و پيروان صالح و مردمان جابلقا از بازماندگان عاد.

البته اين را هم بگويم که تحقيقات دانشمندان گذشته در اصل و منشأ و حقيقت اسم دو شهر جبلقا و جبلسا راه به جايي نبرده است.

در همه ي منابع قديم روي اين دو شهر تأکيد شده است : « جابلسا» شهري در غربي ترين نقطه ي دنيا و «جابلقا» شهري در شرقي ترين نقطه ي دنيا قرار دارد.

در بعضي از رويات سراغ آن حضرت را در حجاز و ريگزار هاي عوالي مي دهد.

و با در قريه اي که بعضي از روايات به نام « کرعه» ذکر شده است، مي باشند.

و با در سرزمين دور دست غريبانه زندگي مي کنند چنانچه در توقيع و نامه ي شريفي به شيخ مفيد فرموده اند.

در بعضي از عبارات دعاي شريف ندبه چنين مي فهميم که حضرت در بين مردم مي باشند مثل اينکه :« بِنَفسي اَنتَ مِن مُغَيب لَم يخُل مِنّا بِنَفسي اَنتَ مِن نازِح ما نَزح عنّا». يعني:«جانم به قربانت اي حقيقت پنهاني که از ما دور نيستي، و اي دور از وطن که جدا از ما نيستي.»

و يا در «جزيره ي خضراء» که حکايات فراواني در مورد آن بيان شده است.

در بعضي از توقيعات آن حضرت که از براي شيخ مفيد- رحمه الله- بيرون آمده اين است که ما در يمن در صحرايي که آن را شمروخ يا شمريخ مي گويند مي باشيم. شايد اين شمروخ نام مکاني باشد که مختص به خود آن حضرت بوده، و اين بلاد مساکن او باشد.

 و يا طبق بعضي از نقل ها در نورستان(در کوير ايران) از حضرتش خبر مي دهند.

مکان هايي که در اساطير و داستان ها :

در کنگدز ايرانيان:« پشوتن گشتاسبان» با هزار پيرو خود اقامت دارند و در انتهاي جهان به ايران شهر باز مي گردند دين و پادشاهي را دوباره برقرار مي سازند.

در آتلانتيس غربيان (از ديدگاه سرخ پوستان و ساير اقوام): خدايان مقدس جاوداني ساکنند که روزي باز خواهند آمد.

در جابلقا و جابلسا  که قبلا در مورد آن هاي سخن رفته است.

جزيره ي خضرا  که بحث ما روي آن است.

مکان اولاد امام زمان(عجل الله تعلي فرجه):

« ميرزاي نوري» مي نويسد براي آن جناب(حضرت مهدي- عليه السلام-) اولاد بسيار است و از جمله ي آن ها است: طاهر، قاسم، هاشم، عبدالرحمن(بعداً در مورد آن حکايتي نقل خواهد شد) و ابراهيم و مسکن آن جناب در جزيره ي خضرا  است در بحرالبيض (درياي سفيد)از جزاير خالدات مغربيه (جاويدان مغرب) معروف به خرابات بر سر کوهي است که در دو فرسخي اين بلده ي مبارکه است و ساير جزاير مثل علقميه، ناعمه، مبارکه، صالحيه، خضريه، بيضاويه و نوريه که در آن ها امراي آن جناب که از فرزندان اويند حاکمند.

سخني پيرامون مثلث برمودا:

قبل از اينکه به روايات و حکايات در مورد جزيره ي خضرا به بپردازم بهتر است که شما را از وقايع مثلث برمودا و شواهد آن با جزيره ي خضرا را مطلع سازم.

رسانه هاي غربي در مورد وقايع مثلث برمودا دلايل متعددي برشمرده اند. پديده هاي طبيعي، انحرافات الکترومغناطيسي، طوفان ها و گردبادها، انتقال به بعد زماني و مکاني ديگر و خروج از کره ي زمين و . . . .اين اعتقاد آن ها به دليل نوع بينش و تفکر آن ها نسبت به جهان است چرا که آن ها صرفاً جهاني مادي را قبول دارند و اصلاً براي اتفاقات اين جهان عوامل ماوراءالطبيعي و غيبي برنمي شمارند.

البته جزیره ای به نام برمودا هم در یکی از رئوس مثلث بالا دیده می شود که تصاویر آن در زیر می آوریم:

شگفتي ما زماني زياد مي شود که بدانيم در آن سوي کره ي زمين دقيقاً در نقطه ي مقابل « مثلث برمودا» يعني در نزديکي سواحل ژاپن مثلثي فرضي شبيه به مثلث برمودا وجود دارد که با ويژگي هاي مشابه به مثلث « اژدها» (در افسانه هاي چيني سخن از جزيره اي در مشرق به ميان آمده که توسط يک اژدها نگهباني مي شده است) در واقع اين دو نقطه دو نقطه ي متقارن به شمار مي آيند.به مشخصات آن ها توجه کنيد:

يکي(مثلث برمودا) در 35 درجه  ي غربي و ديگري(مثلث اژدها) در 35 درجه شرقي طول جغرافيايي قرار دارد. اگر خط کناره ي غربي«مثلث برمودا» را که در 50 درجه عرض جغرافيايي قرار دارد به سوي بالا امتداد دهيم با گذر از قطب شمال در آن سوي جهان دقيفاً به « مثلث اژدها» ژاپن مي رسيم! به عبارت ديگر دو مثلث هم از نظر طول و هم از لحاظ عرض جغرافيايي در سطح کره ي زمين نسبت به يکديگر داراي تقارن هستند ، اما شباهت آن ها دراين دو نکته خلاصه نمي شود بلکه هر دو نقطه از لحاظ شرايط محيطي مشابه هم بوده و در شرققاره قرار گرفته اند.

آب هاي عميق و آتش فشان هاي فعال زير دريايي و جريان هاي عظيم آن ها را بيشتر شبيه به هم مي سازد.

   مثل اينکه از خبرگزاري روزنامه ي جمهوريت و مجله ي «الف باءِ» و مجله ي « الکفاح العربي به تاريخ 19 فوريه ي 1979 ميلادي» آمده است:

«يکي از پيچيده ترين حوادث مثلث برمودا، ناپديد شدن 5 فروند هواپيماي جنگي آمريکا، از نوع « تي. بي. ام. افينگر 3» مي باشد.

ور در 5 دسامبر 1945، 5 فروند هواپيماي آمريکايي، از فرودگاه (فورت لوديردال بولايه ي )« فلوريدا» براي يک عمل اکتشافي هم زمان پرواز کردند . از فراز فرودگاه فلوريدا به سوي مثلث برمودا به پرواز اکتشافي پرداختند.

ساعت 13:15 بعد از ظهر ستوان يکم «چارلز تايلور» کاپيتان و فرمانده پرواز اکتشافي با برج مراقبت فلوريدا تماس برقرار کرد. مطالب زير بين او و برج مراقبت رد بدل شد:

من چارلز تايلور هستم.

برج مراقبت را مي خواهم.

 وضع فوق العاده اي روي داده است.

ما تسلط خود را از دست داده ايم!

 ما بيچاره شديم.

راه را گم کرده ايم.

زمين را نمي بينم!

تکرار مي کنم ما زمين را نمي بينيم.

 همه چيز براي ما در هم ريخته است.

 حتي دريا هم براي ما دگرگون شده است.

ما تاکنون دريا را به اين صورت نديده ايم.

 ما نمي توانيم زمين را بيبينيم.

برج مراقبت:

کجا هستيد؟ موقعيت خود را تثبيت کنيد.

چارلز:

ما نمي دانيم  که کجا هستيم؟! به نظر مي رسد که ما گم شده ايم!

برج مراقبت:

آيا به سوي غرب در پرواز هستيد؟

چارلز:

ما اصلاً نمي دانيم که شرق کجاست و غرب کجاست؟! حتي دريا هم به شکلي که بايد باشد، نيست!

در اين جا ارتباط برج مراقبت با چارلز نايلور قطع شد، و پس از تلاش فراوان برج توانست که تماس خود را با پرواز شماره 19 برقرار کند:

چارلز:

قطب نما، ديوانه وار به دور خود مي چرخد!

قطب نما خراب نيست ولي سراسيمه مي چرخد!

شايد ما در نزديکي فرودگاه باشيم ولي اصلاً نمي دانيم که کجا هستيم؟!

برج مراقبت:

با استمداد از خورشيد به سوي شمال برگرديد و به سمت خوشيد پرواز کنيئ.

چارلز:

ما بر فراز جزيره ي گوچگي هستيم و جز آن چيزي را نمي بينيم!

اين جا دوباره ارتباط برج با ستوان چارلز قطع شد، ولي برج مراقبت همچنان مکالمات را با يکديگر مي شنيد که بيچارگي و پريشاني خود را از اين رويداد مرموز با يکديگر بازگو مي کردند. و همه ي آن ها از وضع مشابهي سخن مي گفتند.

    در ضمن اين گفت و گو ها يکي از خلبانان ابراز کرد که من خيال مي کنم که از فلوريدا دور شده  ايم و به سوي مکزيک مي رويم. تايلور چارلز دستور داد که همه 180 درجه تغيير مسير دهند تا شايد در سمت فلوريدا قرار بگيرند هنگامي که مسير خود را تغيير دادند به تدريج ضعيفتر و ضعيفتر شد تا به کلي قطع شد.

آخرين جمله اي که توسط برج مراقبت شنيده شده جمله ي زير است:

ما بر فراز آب هاي سفيد قرار گرفته ايم.

ما راه را گم کرده ايم.

تنها چيزي که از دست مسئولين برج مراقبت بر مي آمد گوش دادن به گفت و گو هاي خلبانان بود، که با دقت به سخنان آن ها گوش مي دادند و مي فهميدند که آن ها به کلي ديد خود را از دست داده اند که حتي خورشيد را هم نمي بينند و در يک حالت بهت زدگي، تعجب وشگفتي خود را، با يکديگر بازگو مي کردند. از گفتارشان بر مي آمد که همه ي دستگاه هاي هواپيماها از کار افتاده و همگي مردند.»

شواهد و ويژگي هاي يکسان بين « جزيره ي خضرا» و « مثلث برمودا» :

هر دو منطقه اي در اقيانوس اطلس هستند.

در هر دو منطقه آب هاي سفيد با خواص(مثل شيرين بودن) يکسان وجود دارد.

در داستان جزيره ي خضرا تصريح شده که کشتي ها و سفاين دشمنان در صورت ورود به آب هاي سفيد پبرامون جزيره نابود مي- شوند. عين اين قضيه در گزارشات مربوط به مثلث برمودا نيز ديده مي شود. هر کشتي، ناو و ناوشکني که وارد اين ناحيه شده است ديگر به کلي بي نشان شده و خبري از آن ها بدست نيامده است.

روايات اسلامي از ابرهاي شگفتي سخن مي گويند که به عنوان مرکب هوايي حضرت مهدي و بارانش يا به صورت سايبان بر سر حضزت ديده خواهند شد. تعدادي از فراز منطقه ي برمودا گذشته اند از ابر هاي شگفتي سخن گفته اند که هواپيماي آن ها را با سرعت تعقيب مي کرده است.(يا هواپيما و کشتي ها را به کام خود فرو برده و نابود ساخته است.)

میلاد آخرین منجی بشریت مبارک باد

چه سخت است که از غیر تو جوابی بشنوم  و با غیر تو تکلم کنم نمیدانم پشت کدام دیوار این شهر آهنی یاد شما را ا گذاشته ام!

دیوار ها چقدر بلندند بلند به اندازه  قامت گناهانم
آقا جان دست دلم را بگیر همان که توبه هایش  مایه خنده  فرشته ها شد......همان که هیچ ابرویی ندارد پیش خدا........همان که هنوز به عشق جمعه هایت زنده است ........
چه سخت و گران است برای من که همه خلق را ببینم و تو را نبینم.....
تو قلب عالم امکان هستی و تمام  ناملایمات و سختی های موجود در هستی بر تو وارد میشود و سنگینی مینماید...برای من سخت است که تو در معرکه گرافتاری ها هستی و من نمیتوانم کاری کنم تو همانی که بعد از ظهورت بار ها خواهیم گفت دیده ی ما به جمالت منور شده است و در کوی برزن توفیق دیدارت دا داشته ایم وتو را نشناختیم و نمی دانستیم که این همان یوسف زهراست....همچنان که برادران یوسف او را دیده بودند  ولی او را نمیشناختند......

نعمت انتظار

امام صادق علیه اسلام میفرمایند :هرکس از مردم شیعه بمیرد در حالی که منتظر ظهور امام مهدی عجل الله تعالی فرجه و حکومت ان حضرت باشد مانند کسی است که در خیمه ان حضرت بوده است
از این اشاره امام صادق به عمق و محتوا و ارزش انتظار پی میبریم.ولی طرح این پرسش ضروری است که انتظار چرا و به چه معنا؟
اولاینکه چرا انتظار؟پاسخ روشن است!انسان نشان داده وقتی در نعمت غرق میشود نسبت به آن بی تفاوت میشود هر چند آن نعمت ارزشی بی نظیر داشته باشد جوانی سلامتی و......نمونه های روشنی از این حقیقت است لذا خدای مهربان قرن ها مردمان را غرق در نعمت معلمان هدایت گردانید اما پاسخ مردم غفلت و تمرد بود .حال باید ارزش نعمت روشن گردد و مردم از نعمت معلم در سایه مستفیض شوند
وهمه مدعیان حکومت داری بیایند و همه ابعاد دانش رو نمایی شود تا بشر به حقیقت نیاز وجود معلمی کامل برسد
بشر پر ادعای بی محتوا به جهت دور ماندن از حقیقت حیات جهان باید قدر نعمت را بداند و انتظار بهترین روش  برای این تعلیم است نه جهان بدون معلم میماند و نه به راحتی دستش به معلم میرسد
در این میان زشت و زیبا رخ مینمایند و دروغ پردازان سیرت و صورتشان نمایان میشود
بنا به نقل بزرگان همه مدعیان فرصت حکومت میابند تا مردم بفهمند حکومت ولایت و امامت چیز دیگری است و البته برخی در صورت نفاق با لباس اسلام و دین و انسان و توحید برای کفر کار میکنند و مردم باید اینها را هم بشناسند و این گروه هم کم نبودند  مگر یزید با لباس اسلام برای کفر نجنگید و هیتلر با لباس یهودستیزی برای سامان گرفتن صهیونیسم تلاش نکرد؟؟
اما پرسش دوم یعنی معنی انتظار  ؟پاسخ روشن است که انتظار به معنی دست روی دست گذاشتن و بی تفاوتی در برابر ناپاکی ها نیست زیرا در این صورت وجود انتظار امری بی معنا و پوچ خواهد بود
مکتب انتظار ظهور امام زمان (عج) مکتب پویای تربیتی و اصلاحی است که در آن یک منتظر فرج فردی است که از هر لحاظ  شخصیتی شایسته و با تعهد دارد
بی تردید امام زمان(عج) که معروف به کنیه ابا صالح است به معنای پدر صالحین این کنیه  حضرت این پیام را دارد که تا ما صالح نباشیم مصلح  موعود پرتو افکنی نمیکند.
در حقیقت کسانی که به انواع گناهان و ناپاکی ها و ده ها گونه ستم و بیدادگری آلوده اند وبا این حال تصور میکنند در انتظار فرج به سر میبرند و در شما منتظران ظهور امام زمان (عج)قرار دارند سخت در اشتباهند
امام صادق (ع)در حدیث شریفی در این خصوص میفرمایند کسی که مایل است جزو یاران حضرت مهدی (عج)قرار بگیرد باید منتظر باشد و اعمال و رفتارش در حال انتظار با تقوا و اخلاق نیکو توام گردد
همچنین امام عصر در خصوص پرهیز از گناهان در زمان انتظار در توقیع شریفشان به یکی از علمای سابق میفرمایند:ما رار از آنها دور نمی دارد مگر آن دسته از اعمال ایشان که ما را ناپسند و ناخو شایند است و از آنان روا نمیداریم بر این اساس معنای انتظار یعنی اعتقاد به ظهور و قیام حضرت ولی عصر به عنوان آخرین وصی رسول خدا وآخرین حجت حق بر روی زمین و کسب آمادگی جهت شرف حضور یافتن در رکاب آن حضرت از طریق کسب تقوا و فضایل اخلاقی و دوری از گناهان و معاصی بلکه مکروهات و هر انچه که ممکن است مورد کراهت ان حضرت باشد امام صادق (ع)میفرمایند اگر کسی که  منتظر است از دنیا برود و حضرت بعد از او قیام کند اجر او همانند کسی است که زمان او را درک کرده است،پس بکوشید در تقوا و اعمال صالح و دوری از گناهان و منتظر باشید

ذکر چند تشرف به محضر مقدس امام عصر(عج)

 يکي از مسائل مهم در عصر غيبت تشرفاتي است که به محضر مقدس حضرت ولي عصر روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفدا انجام شده است و چون در طول دهها قرن افراد زيادي از ميان شيعيان و علما به حضور حضرتش شرفياب شده اند اين مطلب مانند روشنايي روز غيرقابل ترديد شده است مگر کسي که چشم و گوش دلش را براي نپذيرفتن اين حقيقت ببندد.
علا مه با ورع و با تقوي مرحوم آخوند ملا زين العابدين سلماسي که يکي از شاگردان سيد بحرالعلوم (ره) است فرمود: در محضر درس سيد بحرالعلوم بودم که شخصي سوال کرد آيا امکان دارد کسي در زمان غيبت کبري، حضرت صاحب الزمان (عج) را ببيند؟ سيد بحرالعلوم به او جواب نداد ولي من نزديک او نشسته بودم، ديدم سرش را پائين انداخت و آهسته گفت: چه بگويم در جواب او حال آنکه آن حضرت مرا در بغل گرفته و به سينه خود چسبانده است.
در کتاب ملا قات با امام زمان(عج) و از قول مرحوم ميرزاي قمي که از علماي بزرگ شيعه و صاحب کرامات مختلف است آمده است که: من با علا مه بحرالعلوم به درس آقا باقر بهبهاني مي رفتيم و با او درس ها را مباحثه مي کرديم و غالبا من درس ها را براي سيد بحرالعلوم تقرير مي نمودم و توضيح مي دادم. تا اينکه من به ايران آمدم و پس از مدتي بين علما و دانشمندان شيعه سيد بحرالعلوم به عظمت و عالم معروف شد. من تعجب کردم و با خود گفتم او که اين استعداد را نداشت چطور به اين عظمت رسيد؟ تا آنکه موفق به زيارت عتبات عاليات شدم......

به ادامه مطلب مراجعه کنید....

انجام اعمال خير به نيابت از ولي عصر(عج)

 سيد اجل علي بن طاووس(ره) در کتاب کشف المحجه فرزندش را سفارش و امر کرده به انجام اموري که مربوط به آداب و وظايف او نسبت به مولايمان صاحب الزمان(عج) است تا آنجا که گفته: «... پس در پيروي و وفاداري و تعلق خاطر و دلبستگي نسبت به آن حضرت به گونه اي باش که خداوند و رسول(ص) او پدران آن حضرت و خود او از تو مي خواهند و حوائج آن بزرگوار را برخواسته هاي خود مقدم بدار.»
هنگامي که نمازهاي حاجت را به جاي مي آوري و صدقه دادن از سوي آن جناب را پيش از صدقه دادن از سوي خودت و عزيزانت قرار ده و دعا براي آن حضرت را مقدم بدار بر دعا کردن براي خودت و نيز در هر کار خيري که مايه وفاي به حق آن حضرت است آن بزرگوار را مقدم بدار که سبب مي شود به سوي تو توجه فرمايد و به تو احسان نمايد...
از نکات زيبا صدقه دادن به قصد سلا متي امام زمان (عج) است که در رجحان و استحباب آن ترديد نيست و از گونه هاي مودت نسبت به قربي و بستگان پيغمبر (ص) است که خداوند بندگانش را در کتاب خود به آن امر فرموده.
برتري دادن امام زمان(عج) بر خويش و خويشاوندان و عزيزان از نشانه هاي حب و مودت و عشق به اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام است.
شيخ صدوق در مجالس از پيامبر اکرم (ص) آورده که فرمود: هيچ بنده اي ايمان نياورد تا اينکه من نزد او از خودش محبوب تر باشم و خاندانم از خاندان خودش نزد او محبوب تر باشد و عترت من نزد او از عترت خودش محبوب تر باشد و ذات من از ذات خودش نزد او محبوب تر باشد.

 قوت يافتن ابدان و دل هاي مومنين هنگام ظهور

به ادامه مطلب مراجعه کنید....

 برپا داشتن و حضور در مجالس فضائل
و مناقب امام عصر (عج)

 حضور يافتن در مجالسي که فضائل و مناقب و ساير امور مربوط به آن حضرت در آنها ياد مي شود از نشانه هاي محبت است و از مصاديق اعمال خيري است که مطابق آيه 148 سوره بقره مامور شده ايم که به سوي آنها سبقت بگيريم. «فاستبقوا الخيرات» به سوي کارهاي  خير سبقت گيريد... مولايمان حضرت امام رضا(ع) مي فرمايند: هرکس در مجلسي بنشيند که امر ما در آن زنده مي گردد، روزي که دل ها مي ميرند دل او نخواهد مرد. (بحار الانوار)
و نيز بر اين مطلب دلالت دارد فرموده حضرت امام صادق(ع) به فضيل در حديثي که در بحار روايت شده که حضرت فرمودند: مي نشينيد و حديث مي گوييد؟ فضيل عرضه داشت: آري فدايت شوم. امام صادق(ع) فرمود: همانا من آن مجالس را دوست مي دارم. پس امر ما را احيا کنيد. اي فضيل، خداوند رحمت کند کسي که امر ما را احيا نمايد.
همچنين برپا داشتن مجالسي که مولايمان صاحب الزمان روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفدا در آنها ياد شود و مناقب و فضايل آن حضرت در آنها ترويج و منتشر گردد و در آن مجالس براي آن جناب دعا شود و با جان و مال در راه تشکيل آن مجالس تلاش کردن از وظايف دلباختگان و ارادتمندان به آن جناب است زيرا که اين کار ترويج دين خداوند و برتري دادن کلمه الله و ياري نمودن بر نيکي و تقوي و تعظيم شعائر الهي و نصرت ولي الله است.

به ادامه مطلب مراجعه کنید...

معني انتظار

 انتظار حالتي است نفساني که آمادگي براي آنچه انتظارش را مي کشيم از آن برمي آيد و ضد آن ياس و نااميدي است. هر قدر انتظار شديدتر باشد، آمادگي و مهيا شدن قوي تر خواهد بود و هرچه محبت نسبت به کسي که در انتظارش هستي شديدتر و دوستي بيشتر باشد مهيا شدن براي محبوب زيادتر مي شود و فراقش دردناک تر مي گردد به گونه اي که منتظر از تمام اموري که مربوط به حفظ  خودش هست غافل مي ماند و دردهاي بزرگ و محنت هاي شديد را احساس نمي کند.
بنابراين مومني که منتظر آمدن مولا يش مي باشد هر قدر که انتظارش شديدتر است تلا شش در آمادگي براي آن به وسيله پرهيز از گناه و کوشش در راه تهذيب نفس و پاکيزه کردن درون از صفات نکوهيده و به دست آوردن خوي هاي پسنديده بيشتر مي گردد تا به فيض ديدار مولا ي خويش و مشاهده جمال نوراني اش در زمان غيبت نائل شود همچنان که براي عده بسياري از نيکان و اولياي حق اتفاق افتاده است. چنانچه حضرت صادق (ع) مي فرمايند: هر آن کس که خواسته باشد از ياران قائم (عج) شود بايد که منتظر باشد و بايد در حال انتظار به پرهيزکاري وخوي هاي پسنديده عمل نمايد که هرگاه بميرد و قائم (عج) پس از مردنش بپا خيزد پاداش او همچون کسي خواهد بود که دوران حکومت آن حضرت را درک کرده باشد...

به ادامه مطلب مراجعه کنید...

خصوصيات حمل و ولادت

 حمل حضرت صاحب الزمان (عج) تا زمان ولا دت مانند حضرت موسي بن عمران مخفي بود. يعني طوري بود که تا ساعت تولد هيچ کس اثر حمل در مادر ايشان حضرت نرجس خاتون نمي ديد، حتي قابله هاي متخصصي که معتمد گماشته بود که هرگاه در خانواده امام عسکري (ع) اثر حمل ببينند فورا اطلا ع  دهند نيز از اين جريان مطلع نشدند. حمل آن حضرت چنان مخفي بود که تا آخرين لحظه ولا دت حکيمه خاتون اثر حمل در نرجس مشاهده نکرد که گفت نزديک بود مرا شک عارض شود که ناگاه صداي برادر زاده ام بلند شد که فرمود: عمه شک مکن و سوره انا انزلناه را بخوان. حکيمه خاتون گفت شروع کردم به خواندن سوره قدر که ناگاه ديدم از ميان رحم با من هم صدا شد. چون سوره تمام شد متولد گرديد و هنگام تولد نوري  از او ساطع شد که چشم هاي حکيمه خاتون را خيره کرد. ناگاه او را ديد که به سجده افتاده و شهادتين و شهادت بر وصيت پدران خود بر زبان جاري کرد و چون به خودش رسيد گفت: بار خدايا وعده مرا سريع  و مسلم گردان و امر مرا تمام ساز و قدم مرا ثابت بدار و زمين را به واسطه من پر از عدل و دادگردان.
از هنگام تولد امام قائم (عج) تا شهادت پدربزرگوارشان حضرت امام حسن عسکري (ع) بسياري از بستگان  و ياران ويژه امام يازدهم موفق به ديدار آن حضرت شدند يا از وجود مقدس ايشان در خانه امام عسکري (ع) آگاه شدند.
اصولا  روش امام عسکري (ع) چنين بود که در عين پنهان داشتن فرزند ارجمند خويش، در فرصت هاي مناسب ياران مورد اطمينان را از وجود ايشان آگاه مي فرمود تا آنان به شيعيان برسانند و پس از او گمراه نشوند.

به ادامه مطلب مراجعه کنید...

بنده به تازگی افتخار همکاری با این وبلاگ را پیدا کردم، امیدوارم بتوانم قدمی هرچند کوچک در مسیر شناخت هرچه بیشتر وبهتر امام زمان (عج) (البته در وهله اول برای خود حقیر) بردارم....

در همین راستا یک سری مطالب را تحت سرفصلهای زیر آغاز میکنم که به مرور و طی روزهای آینده تقدیم شما خواهم کرد.... امید دارم مورد توجه شما عزیزان قرار بگیرد...

خصوصيات حمل و ولادت

معني انتظار

وجوب انتظار حضرت ولي عصر(عج)

فضيلت انتظار و ثواب منتظر

برپا داشتن و حضور در مجالس فضائل
و مناقب امام عصر (عج)

 درخواست معرفت امام عصر (عج) از خداوند

تسليم بودن و عجله نکردن منتظران

انجام اعمال خير به نيابت از ولي عصر(عج)

قوت يافتن ابدان و دل هاي مومنين هنگام ظهور

و 

ذکر چند تشرف به محضر مقدس امام عصر(عج)

امیدوارم با نظرات خودتان راهنمای ما باشید...

امروز12 رجب مصادف است با شکافته شدن دیوار کعبه و ورود فاطمه بنت اسد(س) به داخل خانه ی خدا و به هلاکت رسیدن معاویه لعنت الله علیه در سن 78 سالگی و ورود حضرت علی(ع) به کوفه پس از جنگ جمل و انتخاب آن شهر به عنوان مرکز حکومت 

در فردای همچین روزیست که فاطمه بنت اسد(س) از کعبه خارج میشوند و فرزند خود را یعنی علی(ع) را که همچون قرص ماهی میدرخشیدند به همگان نشان میدهند

در ابتدا به معرفی کوتاهی از زندگی پر برکت آن حضرت می پردازیم

امام علی علیه السلام، معرفی کوتاه

آن حضرت هنگامی در کعبه پا به گیتی گذاشت که پدرش در سفر بود و مادرش اسم او را حیدر نهاد. پدر پس از بازگشت، بر وی نام «علی» را افزود.{3}......

به ادامه مطلب مراجعه کنید....

بسم الله الرحمن الرحیم

جریان ازین قرار است که روزی مردم در مسجد بحث می نمودند که کدام حرف در عربی است که از همه بیشتر در گفتار است؟ معلوم شد حرف الف از همه بیشتر است و هیچکس نمی نتواند کلامی بگوید که الف در آن نباشد. امام علی(ع) آنجا بود و بی درنگ این خطبه را گفت. مردم آن را مونقه (شگفت آور در گفتار) نامیدند. یادآوری می‌شود که امام علی(ع) خطبه دیگری بدون نقطه دارد که هر دو مونقه نام دارند.